Lomoinstant_en
Heb je al een account? Log in | Nieuw bij Lomography? Aanmelden | Lab | Huidige Site:

De Anatomische Les: ontleding van een Reflecta II

Waarin onze heldin probeert op eigen houtje een antieke camera te repareren (en niet eens helemaal faalt).

Foto van stratski

Een tijdje geleden zag ik bij de lokale kringloopwinkel een fraaie TLR staan, een Reflecta II. Ook al was hij naar kringloopbegrippen behoorlijk aan de prijs (twee tientjes!), ik kon de verleiding niet weerstaan.

Bij het schieten van een eerste testrolletje bleek dat de camera wel wat kuren vertoonde. Zo was de zoeker bepaald niet al te duidelijk. Weliswaar heeft de Reflecta een schattig klein vergrootglaasje dat uitklapt boven de zoeker, echt veel zoden zet dat niet aan de dijk. Daarnaast zat de focusknop muurvast op 10 meter. Een ander probleem (dat ik ook al met mijn Yashica-D heb) is dat de langzame sluitertijden niet werken. Dat wil zeggen, ze gaan wel open, maar niet meer dicht. Een tragere tijd dan 1/60e seconde gaat mis. Maar het irritantste was nog wel dat de sluiterknop regelmatig bleef steken. Had ik net ondanks de troebele zoeker toch een fraaie compositie weten te maken, drukte hij niet af! Pas na flink schudden en pielen kreeg ik een afdruk, wat de kwaliteit van de foto’s natuurlijk niet echt ten goede zou komen. Zo liep ik ook de nodige mooie foto’s mis (potentiële meesterwerken, ik zeg het u!), omdat een mens ook niet eeuwig naast de doorgaande weg aan een onwillige camera kan blijven pielen.

Na ontwikkelen van het eerste rolletje bleek dat gelukkig allemaal nog wel mee te vallen. Er zaten heus wel een aantal geslaagde plaatjes tussen.

En ook wat rariteiten, sommige door de camera (haperende sluiter/spoelknop, resulterend in een wat vreemde combinatieboom) en eentje door mijn eigen sufheid (vingers over de lens, arg!).

Toch knaagde het. Geinspireerd door stoere verhalen over camerareparaties op lomography.com dacht ik, dat kan ik vast ook! Naar de Praxis dus, voor een setje mini-schroevendraaiers. Op de geweldige website Matt’s classic camera collection vond ik wat handige tips over het demonteren van mijn Reflecta.

Als snel bleek: dat zijn verrekte kleine schroefjes en ze zitten ook behoorlijk vast. Het kostte dan ook aardig wat bloed, zweet en tranen voor ik de voorkant eraf had. De bovenkant ging gelukkig makkelijker, en toen had ik vrij zicht op de meeste essentiële ingewanden van mijn camera. Fascinerend hoor.

Al snel had ik de oorzaak van de haperende sluiterknop gevonden. Een klein veertje was te strak, waardoor de knop steeds klemde. In mijn pogingen het veertje wat op te rekken, sprong het de camera uit. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Met geen mogelijkheid kreeg ik het priegelige dingetje weer om de haakjes gefröbeld. Nou ja, eigenlijk kon het ook best zonder. Het veertje zorgde er alleen voor dat je verplicht moest doorspoelen voor je een nieuwe foto kon nemen. Zo’n sluiterbeveiliging (waardoor je dus geen double exposures kunt maken) is toch vrij irritant.

Volgende missie was het schoonmaken van de camera en vooral van de zoeker. Het matglas was zo afgenomen, maar de spiegel zag er ook nogal stoffig uit. Dankzij de waarschuwing van Matt was ik al heel voorzichtig, maar toch nog niet voorzichtig genoeg: voor ik het wist had ik al wat stukjes zilver weggepoetst! Auw!

Vieze spiegel, die van poetsen alleen maar slechter werd.

De les hier: een zilveren spiegel is HEEL ERG kwetsbaar. Een aaiend wattenstaafje met alcohol is al te veel. Onherstelbare zwarte vlekken zijn het resultaat. De spiegel liet ik dus maar snel weer met rust.

Dan de laatste twee problemen: de sluitertijden en de muurvaste focusknop. Helaas: muurvast zat de sluiterknop, en muurvast bleef hij, en sneller dan 1/60e werd ie ook niet. Om echt bij beide mechanismen te komen moest ik de onderste lens echt gaan demonteren. Matt was niet zover gekomen, en had dus geen tips meer voor me. Bij gebrek aan schroefjes moest ik waarschijnlijk met tangen in de weer om de boel los te schroeven. Dat ging me toch te ver. Aangezien mijn reparatiepogingen tot nu toe niet zo heel succesvol waren geweest, leek het me verstandiger eieren voor mijn geld te kiezen en te accepteren dat ik alleen maar foto’s van ver weg kan nemen, met een niet te langzame sluitertijd. Dankzij de handige tabel achterop de camera weet ik dat ik in theorie toch scherpe foto’s moet kunnen krijgen vanaf 2,5 meter tot oneindig. Daar kan ik wel mee leven.

Handige tabel.

Goed, een matig succes dus, en de problemen waren nog niet voorbij. Nu ik uitgeknutseld was, moest de camera weer in elkaar. Dat viel nog niet mee. Kostte het al een stief kwartiertje voor ik de onderste voorplaat eraf had, die plaat weer terugwrikken was nog veel lastiger. En dan hebben we het nog niet eens over de minuscule kloteschroefjes. Ik heb heel wat keren de camera op zijn kop moeten houden om weer een weggeschoten schroefje uit het binnenwerk te schudden. Het was dan ook met een zucht van opluchting dat ik het laatste schroefje vast had (zo goed als vast dan, ik geloof dat ik er een paar heb omgewisseld met subtiel afwijkende maten…).

Een tweede testrolletje wees uit dat ik de boel in elk geval niet verpest heb: de camera produceert nog steeds hele toonbare foto’s. En de sluiterknop werkt als een zonnetje, dat is ook wat waard.

Het was een leerzaam project, maar niet één dat ik snel zal herhalen.

geschreven door stratski

Plaats als eerste een reactie