Heb je al een account? Log in | Nieuw bij Lomography? Aanmelden | Lab | Huidige Site:

Op avontuur in het Lomography archief

Vraagje: Heb jij je ook wel eens afgevraagd waar toch al die foto's vandaan komen die op die enorme LomoWalls staan? Lees hieronder verder om een antwoord te krijgen op je vraag! Ze zijn namelijk te vinden in het Lomografische archief, waar meer dan 600.000 analoge foto's verstopt zijn!

Het woord Archief stamt af van het oude Griekse woord ‘Archon’, de benaming voor een hoge magistraat. Archieven zijn eigenlijk een soort bibliotheken, maar hebben een andere functie. Archieven zijn gevuld met veelal ongepubliceerd en vrijwel altijd unieke exemplaren. Van boeken en tijdschriften zijn vaak meerdere kopieën in omloop, bij archiefstukken is dit niet het geval. De overeenkomst die zowel bibliotheken als archieven hebben zijn misschien is misschien wel het moeilijkste van de hele zaak: Het op orde houden van een bestand! Dit is een van de grootste uitdagingen voor de mensen die bij het LWA (Lomography Wereld Archief) werken.

Zicht op het Lomography Archief

Ik moet toegeven dat het niet het meest prachtige tafereel is als je het zo ziet op de foto’s. Maar als je er echt in duikt dan is het archief een groot feest van wonderen. Het klinkt best simpel, foto’s organiseren en in een envelop stoppen. Maar als het er 20, 50, 100 of meer worden, van verschillende mensen, in verschillende projecten met dozen vol negatieven, prints en scans… Nou ja, je ziet zelf ook wel dat het meer werk is dan het lijkt. De meeste problemen waar we in het LWA tegenaan lopen hebben te maken met het terugvinden van foto’s op basis van een zoekterm of onderwerp. Vaak moeten we eindeloos veel foto’s bekijken om bij die ene juiste aan te komen. Klinkt nog steeds vrij simpel, maar je moet ook nog een keer het juiste negatief er bij vinden om een hoge resolutie scan te kunnen maken. Wat was ook alweer het nummer van die foto? En in welke envelop zat ’ie nou? Is het die doos? Of toch die andere… AH! Toch die doos! Zul je alleen net zien dat het ene negatief dat je zoekt op magische wijze verdwenen is…

Eerlijk is eerlijk, dat gebeurt (gelukkig!) niet erg vaak, maar het kan wel leiden tot een niesaanval door alle wolken van stof die omhoog komen bij het graven in al die foto’s, dozen en negatieven. En er is altijd een reden waarom iets verdwenen is. Ook weer een verhaal op zichzelf.

Voorbeelden van hoe het niet moet

Belangrijk aan een archief is niet alleen de wijze van opbergen, maar ook de manier waarop je alle informatie weer op vraagt. Voor tekstuele artikelen is dat redelijk simpel. Je hebt immers een uitgeverij, schrijver, wie wat waar, alles is er. Maar bij een foto is het wat ingewikkelder. Je kent vast die uitdrukking wel; ‘een foto zegt meer dan 1000 woorden’. Dat is ook wat er gebeurt met meta-tags. Je krijgt een eindeloze stroom aan info aan de hand van een afbeelding waardoor het graven in alle info wat moeilijker wordt. Soms moeten we op zoek naar afbeeldingen die een gevoel weergeven en niet zo zeer het daadwerkelijke onderwerp. Ook weer ingewikkeld!

Dozen met prints, Rond de 1500 per doos. De meeste hebben op de achterkant een referentie nummer

Ja maar, Lomo mensen, hoe vinden jullie die foto’s dan!?

Niemand had ooit kunnen verwachten dat het LWA zo groot zou worden. Het is een soort plant die na verloop van tijd vertakkingen heeft gekregen en zo nu en dan een enorme groeispurt doormaakt afhankelijk van wie er op dat moment verantwoordelijk is. Een archief is een organisch gegeven en geen statisch object, waarbij ook nog eens veel informatie in de hersenen van de medewerkers is blijven plakken. Je hebt hen dus ook keihard nodig om te vinden wat je zoekt. Na een tijdje foto’s kijken begin je fotografen te herkennen, stijlen te onthouden en wordt het makkelijker om te vinden wat je zoekt.

Belangrijkste tools: Koffie en een PC.

Wat is er dan precies te vinden in het LWA?

Foto’s gemaakt door medewerkers van Lomography. De mensen van het archief en de labs weten wat collega’s doen in het weekend (veel LSI medewerkers brengen ook privé tijd met elkaar door). Waar ze chillen, met wie ze hangen en hoe gezellig het soms wordt. Dat is niet alleen hi-ha-hilarisch en leuk, maar het vraagt ook om respect en tact. Soms kom je ook net even iets te genante foto’s tegen en die moet je wegfilteren zodat niemand voor paal staat op een LomoWall.

Elke rol film die door het archief komt (ja, we doen onze eigen ontwikkeling binnen het bedrijf in mini-labs) en die niet als ‘privé’ gelabeld is wordt op onze servers opgeslagen. Vroeger bewaarden we ook alle negatieven in het archief. Vooral omdat we die indertijd nodig hadden voor kwalitatief hoge herdrukken van foto’s. Dat kostte ons enorm veel extra werk bij het maken van LomoWalls. Nu we van analoog naar digitaal een stuk verder zijn is het veel makkelijker om een order met foto’s naar het lab te sturen en af te laten drukken. 10 jaar geleden was een LomoWall met 10.000 foto’s groot, nu draaien we onze hand niet meer om voor LomoWalls met 150.000 foto’s!

Als we het dan toch over nummers hebben, op dit moment staat er 340Gb, in de vorm van 612.000 foto’s op onze server. Plus nog een paar 100Gb voor selecties, rumbles en projecten…

Zo ziet de server er uit als je er een visualisatie van maakt

En het offline archief? Nou ja, dat staat dus vol met dozen waar negatieven, prints, overzichten, folders, boeken, printjes, kopietjes, camera’s, stof, gadgets en aantekeningen in zitten.

Doos met prints

De schifting van analoog naar digitaal archiveren had ook impact op de manier van opruimen bij Lomography. In het begin zetten we nog basisinfo op een envelop, voornamelijk de maand en het jaar, de lomograaf en soms een speciaal evenement of thema. Bijna 20 jaar geleden maakten we de selecties uit deze enveloppen en bewaarden we ze in aparte dozen. Soms resulteerde dit in perfecte voorbeelden van hoe je vooral niet je archief bij moet houden. Dozen met het opschrift ‘van alles zonder nummers of jaar’ zeggen namelijk bar weinig over de inhoud van de betreffende doos. Gelukkig zijn dit uitzonderingen en hebben de meeste dozen de naam die ze horen te hebben.

HH mappen (HH staat voor Holy-Holy, dit betekend “best of”)

Later, nadat we een kleurenkopieermachine kregen, werden de selecties gekopieerd en in mappen gedaan. Als je iets zocht kon je in deze mappen zoeken en met een post-it aangeven dat je dat pareltje wilde gebruiken. Makkelijker dan 30 dozen door te moeten!
Vandaag de dag gaat het eigenlijk bijna hetzelfde, alleen gebruiken we geen mappen meer maar gaat alles via een computerscherm. Het is veel makkelijker om de foto’s te kopiëren, verplaatsen en tags te gebruiken om de juiste foto’s te zoeken. We zijn ons er wel van bewust dat een stroomstoring alle foto’s in een keer weg kan vagen. Daarom bewaren we altijd de negatieven.

De waakhond van het archief

geschreven door mandi en vertaald door pretletterp

Plaats als eerste een reactie

Lees dit artikel in een andere taal

De originele versie van dit artikel is geschreven in: English. En het is vertaald in: Deutsch.