Een interview met camera-collector Allan Detrich

Allan Detrich is overdag een zachtaardige freelance-fotograaf en 's nachts een ongelooflijk productieve verzamelaar van Diana camera's (en Diana-klonen). In de loop der jaren heeft hij het ongetwijfeld 's werelds meest uitgebreide en verbluffende Diana assortiment verzameld. Deze schatkamer wordt de “The Detrich Collection” genoemd en werd gekocht door de Lomographic Society in de zomer van 2007.

Hi Allan! Je hebt een collectie verzameld die zeker een van 's werelds meest uitgebreide Diana-collecties is. Wat inspireerde je om aan deze duizelingwekkende taak te beginnen? En wanneer ben je begonnen ze te verzamelen?

Ik begon de verzameling toen ik het Ohio Institute of Photography bezocht. We moesten een camera van Diana of kloontype gebruiken voor een opdracht. Ik hield van het droomachtige effect en de eenvoud van het gebruik ervan. Ik vond verschillende modellen op rommelmarkten en garage-sales. Ik had misschien 15 verschillende typen tegen het jaar 2000. Maar met de uitvinding van het internet en eBay groeide mijn verzameling met grote sprongen vanaf 2000 tot heden. Dagelijks zou ik op eBay naar verschillende namen kijken, vermeld onder Diana, en toen ik een nieuwe naam vond, zou ik het opnemen en vervolgens proberen te winnen voor de best mogelijke prijs.

Uit jouw hele verzameling van Diana en Diana klonen, welke camera is jouw absolute favoriet?

Ik moet echt zeggen dat de Playtime Candid Camera mijn favoriete Diana-kloon aller tijden is. Het is degene met de rode plastic bovenkant, in plaats van de gebruikelijke standaard blauwe kleur. Ik heb er een in een echt mooie doos bij een camera show in 2002 gekocht. Ik betaalde er $97,00 voor en ik dacht dat ik er een fortuin voor betaalde. De rode kleur was zo ongewoon; Ik dacht dat het het zeker waard was. Ik heb de foto's op mijn website gepost en een maand of twee later kreeg ik er $500,00 voor aangeboden door iemand in Japan. Ik wist op dat moment dat ik een goede aankoop had gedaan.

Vertel ons het meest waanzinnige of hilarische verhaal achter een van je Diana-aankopen.

Ik kocht een verzameling Diana's en klonen van iemand die mijn Diana-webpagina had gezien. Het bestond uit minstens 30 camera's - waarvan ik er enkele al had en waarvan ik er enkele niet had. Maar een van de camera's in de verzameling was de “Future Scientist Flash” photography kit. Dit is, voor zover ik weet, een unieke camera en kit. De hele kit had een ontwikkellaar, chemicaliën, tangen, instructies, een safelight en meer, volledig intact. De doos was niet gebroken of verpletterd en het was een geweldige vondst.

Noem drie redenen waarom elke fotograaf de Diana eens zou moeten proberen.

(1) Het is fotografie op zijn eenvoudigst: geen gadgets, geen instellingen of scherpstellen. Het laat de fotograaf zich concentreren op het onderwerp en de compositie. (2) De camera is erg vergevingsgezind; het laat je wegkomen met slechte verlichting. (3) Het maakt het speelveld voor alle fotografen gelijk. Het laat het talent van de fotograaf doorschijnen, want als een fotograaf een geweldige foto kan maken met een Diana, zijn ze echt een geweldige fotograaf.

Geef ons alsjeblieft een sappig stukje kennis van Diana dat bijna niemand kent.

Hier is een heel klein feitje over de Sinomax Diana Camera-kloon in de vorm van een brief van Maud Ramadan, die op de zijkant van de doos staat afgebeeld.

Een brief van Maud Ramadan, Londen, Engeland

Hi Allan,

Thanks for your e-mail. Yes, that’s me! How astonishing! When I
thought about what I would write for you I realized that what I know is
a lot about the company and very little about the camera itself. But I’ll
tell you and hope that some of it is of interest or use to you.

My company was called Sino Trading Company. The company’s business
was import/export with the Far East - importing from Hong Kong various
stuff like plastic flowers, ‘fancy goods’ and clothing and exporting scientific
& agricultural equipment to China (how funny that seems now!).

It was a very small company with two directors, who were cousins, a
shipping manager, a transport manager and an accountant, as well as
various clerks. I joined it in 1960 straight from school at the age of 16 as
a junior clerk and I stayed for 7 years, by which time I had climbed quite
well up the ladder. There were about 12 of us to begin with but business
boomed and the numbers grew. It was a very happy office. In the mid
1960s several of the girls used to spend their lunch hour at the Cavern, a
jazz club a few hundred yards from our office block, listening to various
groups, including the Beatles, doing lunch time sessions. I never went -
I was a snobby jazz fan and could only deplore their poor taste!

Eventually, the company expanded and moved from Liverpool to an
industrial development in Runcorn, further along the Mersey. I left
shortly after that.

The managing director was Denis Rattle, a flamboyant character
(who reputedly had played jazz piano with the Stanley Black Orchestra),
and he dealt with the import business. I worked on this side of the
company. His cousin, Ronald Trendell was a gentleman and he ran the
export (the serious) side of things - his favorite word was ‘efficiency’.
The firm was very well run, hence its quiet success. The import side was
divided into two sections and (unfortunately for this story) the camera
was not handled by my section.

Denis Rattle made periodic trips to Hong Kong where we had 4 main
suppliers. I don’t know which of these supplied the camera. One day
he took me up to the roof of the building where we had our office (the
Corn Exchange in Liverpool city centre) and took some photographs of
me with his very expensive Leica camera. He didn’t tell me why but I
was probably about 17or 18 (judging from the ‘blancmange’ hair style!)
and he was the managing director so I didn’t ask. Then some months
later the Sinomax camera arrived and there I was on the side of the box.
On the other side Denis had placed a picture of his son, Simon, as a baby
Simon was at that time about 8 or 9, I suppose. He often came into the
office with his dad on a Saturday morning, to have a play with the typewriters
and to chat to whoever was in that week.

We used to play ‘composers’ which was Simon’s made-up game of
going through the alphabet and alternately having to find a composer
with a name beginning with a particular letter. I don’t remember him ever
being stuck, whereas I often had to make up a name so he wouldn’t win.
I never got away with it though - he’d always say, ‘That’s funny. I’ve never
heard of him.’ He inherited his dad’s musical talent and became a superb
conductor. I remember being overwhelmed at a performance of Porgy &
Bess which he conducted at the Liverpool Philharmonic Hall. He is now
Sir Simon Rattle, conductor of the Berlin Philharmonic Orchestra.

After leaving Sino T.C. I became half of a publishing partnership with
a family friend called Fritz Spiegl. He had the ideas for the books about
local history and local humor and I did the administration using the
good training I had had at Sino TC. So, my career was not as illustrious
as my co-star on the Sinomax box, but Scouse Press was good fun for the
next few years, until I found my true vocation - as a mother.

That’s the background and I’m sorry that I can’t tell you any more about
the camera itself. As I said, my department didn’t handle it so I don’t
know how many we imported or how many years we sold it. I can’t remember
it being a runaway success, though. I used to see it occasionally
in shop windows in Liverpool and I suppose it was sold throughout the
country.

I hope there’s something of interest that you can extract from these ramblings.
You have my picture as a teenager and you asked for a current one for comparison.

Unfortunately I can’t do this because my computer is primitive and I have no scanner.
But if you really think you could use one, my sons have up-to-the minute technology
and I could ask one of them to e-mail one to you.

Kind regards,
Maud Ramadan

Thursday, November 25th 2004

Als de Diana een dier was (land, lucht of zee), wat denk je dan dat het zou zijn?

Dit is een moeilijke vraag. Ik zou het vergelijken met een alligator. Alligators hebben slecht zicht en zien beelden wazig. De soorten in het algemeen zijn niet veel veranderd in het schema van evolutie. Net als de Diana is het een basismachine. De camera wordt gebruikt voor "snap"-shots, vergelijkbaar met het geluid van de kaken van de gator bij beweging, en zelfs een kloon wordt “Snappy” genoemd.

Welke specifieke persoonlijkheidskenmerken zijn cruciaal voor het maken van geweldige Diana foto's?

Een snelle oog- en sluitertijdvinger, verbeeldingskracht en een listig oog.

Heb je het gevoel dat de Diana zich meer leent voor kleur of zwart-witfoto's?

Ik denk dat foto's van Diana er beter uitzien in zwart-wit. Zwart-wit is meer vergevingsgezind en dit is nodig bij het fotograferen met de Diana camera. Er kan meer met contrast worden gedaan en dit zorgt ervoor dat een goede Diana foto echt popt.

Als de directeur van de Great Wall Plastics Factory vlak naast je zat, wat zou je hem dan willen vertellen?

Ik zou graag de cijfers willen krijgen over hoeveel van de Diana-camera's versus de verschillende klonen in het verleden zijn geproduceerd. Het verbaast me altijd dat een camera van Diana voor bijna $100,00 op eBay zal verkopen, wanneer een zelden geziene kloon voor slechts $25,00 of minder zal verkopen. Ik kan je bijna garanderen dat er vijftig keer meer Diana camera's op de markt zijn dan klonen, maar mensen willen de "Diana"-naam.

Enig advies voor nieuwe Diana-shooters??

Gebruik een van de Diana of Diana-klonen: ze zijn allemaal dezelfde camera en geven de shooter in principe hetzelfde effect. Als je op zoek bent naar verschillende effecten, probeer dan verschillende camera's. Alles kan enigszins variëren, maar alleen al het kiezen voor de Diana camera voor de "Diana"-naam kan je een smak kosten. Je kunt meestal een paar klonen kopen voor de prijs die je voor een "Diana" betaalt, hierdoor kun je meer experimenteren terwijl je je eigen stijl vindt.

geschreven door genevievedoyle931 op 2018-07-07 in

Meer interessante artikelen