"What Went Down": een interview met Julius Gabele

2017-11-29

Julius Gabele begon zijn fotografische reis toen hij 13 jaar was. Hij is zowel een film- als een digitale fotograaf, en dat maakt zijn werk zeer divers. In dit interview geeft hij ons inzicht in zijn wereld van fotografie en laat hij zien wat zijn fotografische stijl het heeft meest beïnvloed.

Hey, Julius! Ik begrijp dat dit je eerste keer is in ons magazine, dus we heten je van harte welkom! Hoe oud was je toen je je allereerste foto nam?

Dank je! Ik begon waarschijnlijk met het maken van foto's rond de leeftijd van 13. Ik gebruikte de goedkope digicam van mijn vader en had geen idee wat ik aan het doen was. Aan het einde van mijn middelbare school begon ik te werken voor een fotograaf, een vriend van mijn broer, die postproductie deed, en dus werkte ik mee in de studio en leerde ik een beetje de theoretische basiskennis over fotografie.

Hoeveel is er sindsdien veranderd met betrekking tot je fotografische stijl? Wat beïnvloedde je stijl van fotografie het meest?

Ik begon het serieuzer te nemen tijdens het reizen na de middelbare school en tijdens mijn studie. Het voelt gewoon heel natuurlijk om foto's te maken, wanneer je dagelijks wordt blootgesteld aan een nieuwe omgeving. Bovendien begon ik te experimenteren met de verzameling oude meetzoekercamera's van mijn grootvader. Hij stierf voordat ik met hem over fotografie kon praten, maar hij was een zeer getalenteerde amateurfotograaf en schoot veel filmrolletjes vol tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De beslissing om meer film te schieten opende een nieuwe manier om met fotografie om te gaan. Het is gewoon gek; het maakt het een beetje dommer in vergelijking met digitale fotografie, maar maakt het tegelijkertijd ook veel gecompliceerder.

Ik neig niet te overdenken wat me beïnvloedt. Wanneer je met andere fotografen praat of je bent blootgesteld aan het werk van iconische fotografen, denk ik dat je dingen gewoon onvermijdelijk oppakt zonder erover na te denken. Ik ben zowel bedroefd als verbaasd door kunstenaars die precies weten wat hun invloeden zijn en die kunnen verwoorden. Het voelt tegelijkertijd heel professioneel en saai aan.

Wat is volgens jou het meest lonende aan het zijn van een fotograaf? Waarom werd je verliefd op fotografie?

Het is moeilijk om niet super oubollig te antwoorden op die vraag. Het moment vastleggen ding is allemaal waar. Maar ik denk dat het ook iets leuks is om een klein stukje esthetisch leuk leven op een stuk papier te leggen en aan een muur te hangen.

Ik denk dat ik graag wordt blootgesteld aan coole en creatieve dingen. Ik kan echter geen films maken, ik kan geen meubels ontwerpen, ik kan niet schilderen, ik kan geen romans schrijven, ik ben een slechte muzikant, maar ik heb wel een goed oog en het fotografie-ding werkt voor me.

Ik begrijp dat je momenteel in Barcelona en Augsburg woont en werkt. Hoe krijg je het voor elkaar om in twee verschillende steden te werken? Wat was tot nu toe de grootste uitdaging?

Op dit moment ben ik terug in Augsburg, mijn geboorteplaats. Ik heb het afgelopen jaar in Barcelona doorgebracht en zal waarschijnlijk volgend voorjaar weer terug zijn. De twee steden zijn heel verschillend, en ik heb het gevoel dat het leven een beetje leuker is in Barcelona, maar het is ook een beetje moeilijker om klussen te vinden die goed betalen. Maar een paar kleine klusjes bundelen is altijd een goed excuus om een paar dagen naar Barcelona te gaan.

Wat is je belangrijkste inspiratiebron?

Zoals ik al eerder zei, vind ik het leuk om in de buurt te zijn van leuke dingen, en veel daarvan kan als een bron van inspiratie dienen. Ik hoor misschien een cool nummer, en ik stel me voor, wat voor soort foto ik zou gebruiken als de perfecte albumcover, of ik zou een goed film kunnen kijken en ik ben gedwongen het te pauzeren tijdens een toffe scène en een mentale ervaring op te doen. En soms kan gewoon verveeld zijn een goede inspiratiebron zijn om er op uit te gaan, een kopje koffie te drinken en een camera mee te nemen. Je weet maar nooit.

Wat maakt een foto gedenkwaardig?

Ik denk dat er twee categorieën van gedenkwaardige foto's zijn. In de eerste groep behoren alle afbeeldingen die een speciale betekenis voor jou hebben. Je herinnert je misschien een cool persoon, een schattig klein verhaal of een exact gevoel, gewoon door ernaar te kijken. Het kunnen stomme foto's zijn volgens alle technische normen en voor niemand anders betekenis hebben.

In de tweede categorie zitten alle foto's die soort van objectief geweldig zijn. Allerlei verschillende mensen kunnen een emotie hebben door ernaar te kijken. Voor mij kunnen de gedenkwaardige foto's in beide categorieën worden geplaatst. Klinkt dat logisch?

Als je fotografeert, hoeveel vertrouw je dan op je instinct? Plan je je fotoshoots?

Hangt ervan af. Achter sommige van mijn foto's staan weken van plannen en wachten; Ik moet op een bepaalde tijd op een specifieke plaats zijn en moet precies de juiste apparatuur bij me hebben om de foto te maken die ik wil maken. Anderen zijn de perfecte snapshots. Ik zie bijvoorbeeld iets leuks en moet zo snel mogelijk van de bus stappen om een foto te maken. Het is raar; mensen die naar mijn foto's kijken zullen waarschijnlijk nooit het verschil kunnen zien.

Wat was het beste advies dat iemand je gaf toen je begon als fotograaf?

Ik heb hier geen verhaal. Maar ik denk dat ik een tijdje geleden een interview las met de artiest Nicolas Jaar, waarin hij iets zei over zijn benadering van het schrijven en opnemen van muziek. Je begint met een exact idee in je hoofd en probeert het op een CD te krijgen, maar je verknoeit het vele malen tijdens het proces en eindigt met iets dat drastisch anders kan zijn dan het oorspronkelijke idee.

De uitkomst kan echter ook iets bijzonders zijn. Ik hoop dat ik die quote goed heb onthouden, maar zo herinner ik het me toch. Ik denk dat dit idee ook elementair is voor fotografie. Ik denk niet dat ik ooit een foto heb gemaakt die precies zo is als ik eerder in mijn hoofd had uitgebeeld. Maar dat betekent niet dat het niet cool is.

Waar ben je nu mee bezig?

Ik heb onlangs een reeks van mijn favoriete reisfoto's samengesteld. Het heet "What Went Down // 2015-2017"en is een losse collectie foto's die ik heb gemaakt gedurende de laatste drie jaar tijdens mijn reizen, voornamelijk in Europa en Noord-Afrika.

Sommige shots werden genomen tijdens weekendtrips, anderen wanneer ik ergens een heel seizoen woonde, sommigen tijdens korte pauzes tussen opdrachten door in een drukke straat, anderen waren gepland. Sommige zijn analoog, anderen digitaal.


De serie zal in november in Augsburg te zien zijn, maar je kunt er ook online een kijkje nemen. Wil je meer van Gabele's werk zien? Volg hem op Instagram en bezoek zijn Website.

geschreven door Ivana Džamić op 2017-11-29 in #people

Vind je dit leuk? Klik hier voor meer inspirerende, feestelijke artikelen op onze Happy Holidays pagina. Daar kun je meedoen aan een geweldige wedstrijd om een Lomography mand te winnen, een leuke quiz doen en de nieuwste dagelijkse deals ontdekken!

Meer interessante artikelen